Özdemir ÖZDEMİR
Sana bakan gözlerimdeki, hayranlığı göremedin
Bir dal kırmızı karanfilin, anlamını anlamadın
İsmini söylerken, içimdeki heyecanı bir kez olsun duymadın
Gönül dilinden bir adım da, keşke sen atsaydın
Yaşanası güzel günler için, hayat çok kısa bilesin
Bari ömrün kısalığını, geç olmadan anlasaydın!
Güzeldi aşklar, dostluklar
Şarkılar anlamlı, sanki sana özel nağmeler
Her mevsimin ayrı tadı, ama bir başkaydı sonbahar
Siyah beyaz televizyonlar, rengarenkti hayaller
Romantikti yağmurlar ve dökülen yapraklar.
Moda yakışandı, zaten yakışan her daim moda
Ağır abilerdik abilerimizin izinde, yarının abilerine örnek
Yan bakmak sıkardı, mahallemizin kızlarına
Köyün canı, malı, namusu; eh bize emanet.
Çilingir sofrası, iki kadehten sonra açar kilidi
sohbette kalite, kırılırdı felsefenin beli
Derken nemlenir gözler, çözülür diller; seviyorum abi
Ve finalde değişmez trajedi, ne olacak bu memleketin hali
Devlet adamları genelde liyakatli
Genel başkanların nispeten bir ağırlığı vardı.
Nerdeen nereye
Onuncuköy’den sevgilerle
